Γεροντικό: Ο Μοναχός που ασχολούνταν με τα αμαρτήματα των άλλων

Περί κατακρίσεως και καταλαλιάς. Ένας αδελφός είπε στον αββά Ποιμένα:

“Με ταράζουν οι λογισμοί μου και δεν μ΄ αφήνουν να φροντίσω για τις αμαρτίες μου, αλλά με κάνουν να προσέχω τις ελλείψεις του αδελφού μου”.

 

Ο Γέροντας του μίλησε τότε για τον αββά Διόσκορο, ότι στο κελί του έκλαιγε πάντοτε για τον εαυτό του, ενώ ο μαθητής του καθόταν στο άλλο
κελί.

Πήγε λοιπόν κάποια φορά ο μαθητής στο κελί του Γέροντα και τον βρήκε να κλαίει, οπότε του λέει:

“Πάτερ, γιατί κλαις;”

Κι ο Γέροντας του απαντά:

“Τις αμαρτίες μου, παιδί μου, κλαίω”.

Του λέει ο αδελφός:

“Δεν έχεις αμαρτίες, πάτερ”

Και ο Γέροντας του αποκρίνεται:

“Αλήθεια, αν αφεθώ να δω τις αμαρτίες μου, δεν μου φθάνουν άλλοι τρεις ή τέσσερις να κλαίνε μαζί μου γι΄ αυτές”.

Είπε λοιπόν ο αββάς Ποιμήν: “Έτσι είναι ο άνθρωπος που γνώρισε τον εαυτό του”.

 

Πηγή: ekklisiaonline.gr